W systemach operacyjnych (zwłaszcza wielozadaniowych) uruchomione programy działają jako procesy. Aby system mógł nimi zarządzać, każdy proces otrzymuje własny, jednoznaczny identyfikator. Właśnie to oznacza skrót PID: identyfikator procesu.
Identyfikator procesu jest praktyczny, bo pozwala:
- odróżnić wiele jednocześnie działających programów,
- wskazać konkretny proces w narzędziach administracyjnych i diagnostycznych,
- powiązać proces z zasobami, które wykorzystuje (czas procesora, pamięć, pliki, porty).
Odpowiedź "procent zajętości zasobów procesora" jest błędna, ponieważ obciążenie procesora jest parametrem (metryką), a nie stałym identyfikatorem. Zależy od czasu i zmienia się dynamicznie.
Odpowiedź "średni czas między uszkodzeniami" dotyczy niezawodności (metryk eksploatacyjnych) i nie jest pojęciem specyficznym dla zarządzania procesami w systemie operacyjnym.
Odpowiedź "procent zajętości pamięci operacyjnej" również opisuje chwilowe zużycie zasobu, a nie numer służący do jednoznacznego wskazania procesu. W praktyce PID jest używany wtedy, gdy trzeba wskazać który proces analizujemy, a nie ile zasobów zużywa.
W kontekście pracy technika/montera ważne jest, że narzędzia diagnostyczne uruchamiane podczas konfiguracji i testów (np. aplikacje do pomiarów lub konfiguracji urządzeń) też są procesami, a w logach i narzędziach serwisowych mogą być identyfikowane właśnie przez PID.
