SNR (ang. Signal-to-Noise Ratio) oznacza stosunek sygnału do szumu. Jest to jedna z podstawowych miar jakości toru elektronicznego lub transmisyjnego: porównuje poziom (najczęściej moc) sygnału użytecznego do poziomu szumu obecnego w tym samym paśmie. W praktyce SNR bywa podawany w decybelach (dB) jako miara logarytmiczna, co ułatwia porównania i ocenę "zapasu" jakości.
Dlaczego odpowiedź "stosunek sygnału do szumu" jest poprawna? Ponieważ dokładnie rozwija skrót SNR i opisuje, co ten parametr porównuje: sygnał użyteczny kontra szum (zakłócenia losowe). Im większy SNR, tym mniejsza względna domieszka szumu, a więc lepsza jakość: w audio mniejszy szum tła, w radiu stabilniejszy odbiór, w pomiarach mniejsza niepewność odczytu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "bitową stopę błędów" – to opis parametru znanego jako BER. BER mówi o odsetku/udziale błędnie odebranych bitów w transmisji cyfrowej. Choć BER zależy m.in. od SNR, nie jest tym samym i nie rozwija skrótu SNR.
- "współczynnik błędów modulacji" – to EVM (Error Vector Magnitude). EVM ocenia jakość modulacji (np. QAM) przez porównanie punktów idealnych i zmierzonych na konstelacji. To również może korelować z SNR, ale jest inną miarą i innym skrótem.
- "współczynnik zniekształceń nieliniowych" – dotyczy zniekształceń (np. THD, THD+N), czyli skutków nieliniowości elementów (wzmacniaczy, przetworników). Zniekształcenia nie są tym samym co szum losowy, dlatego nie opisują SNR.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz skrót SNR, myśl "szum" i "czystość sygnału". Gdy widzisz "błędy bitów" – to zwykle BER, a gdy "błąd modulacji/konstelacja" – to EVM.
