W sygnaturze (czyli informacji dla pacjenta/na etykiecie) kluczowe jest jednoznaczne wskazanie postaci leku oraz sposobu użycia, aby ograniczyć ryzyko pomyłki.
Skrót "M. f. sol." jest typowym zapisem recepturowym oznaczającym polecenie: "zmieszaj, aby powstał roztwór" (czyli wykonaj roztwór). Dopisek "ad us. ext." wskazuje, że preparat jest przeznaczony do użytku zewnętrznego. W praktyce to rozróżnienie jest bardzo ważne, bo preparaty do stosowania zewnętrznego mogą mieć inne stężenia substancji i inne wymagania dotyczące bezpieczeństwa użycia niż produkty do stosowania wewnętrznego.
Odpowiedź "M. f. sol. ad us. int." jest błędna, ponieważ końcówka "ad us. int." wskazuje użytek wewnętrzny, a pytanie dotyczy użytku zewnętrznego. To częsta pułapka: obie odpowiedzi zaczynają się identycznie, a o sensie decyduje dopiero końcowy skrót.
Odpowiedzi zawierające "d.t. d. No X" oraz "div. in part. aeq. No X" odnoszą się do wydania określonej liczby dawek/opakowań lub podziału na równe części (czyli organizacji dawek), a nie do oznaczenia, że jest to roztwór wodny do użytku zewnętrznego. Z tego powodu nie spełniają kryterium pytania, które wymaga skrótów opisujących właśnie roztwór i drogę/sposób użycia.
Wskazówka egzaminacyjna: czytaj odpowiedzi "od końca" — w wielu skrótach recepturowych to końcówka (np. ext./int.) rozstrzyga o prawidłowym zastosowaniu.
