W czytnikach ekranu pojęcie słownika (czasem: słownik wymowy, wyjątki wymowy) dotyczy syntezy mowy, czyli mechanizmu, który zamienia tekst z ekranu na wypowiedź lektora. Użytkownik lub tyfloinformatyk może dodać wpisy, które zmieniają sposób czytania konkretnych wyrazów: np. nazw własnych, skrótów, terminów branżowych, trudnych zlepków liter czy wyrazów obcych. Dzięki temu komunikaty są bardziej zrozumiałe i spójne, a praca z komputerem szybsza.
Odpowiedź "definiowania wymowy nietypowych słów" pasuje do tej funkcji: wpis w słowniku może nakazać czytnikowi czytać dane słowo fonetycznie, literować je, zastąpić je inną formą do odczytu albo zmienić akcentowanie (zależnie od możliwości danego programu i syntezatora).
Pozostałe propozycje opisują inne klasy narzędzi:
- "głosowego zgłaszania błędów ortograficznych" – to typowe dla edytorów tekstu lub modułów korekty pisowni. Czytnik ekranu może odczytać informację o błędzie, jeśli aplikacja ją pokazuje, ale sam "słownik czytnika" nie jest mechanizmem sprawdzania ortografii.
- "tłumaczenia słów z jednego języka na drugi" – to funkcja tłumaczy (online/offline). Słownik wymowy nie zmienia znaczenia ani języka, tylko sposób przeczytania tekstu przez syntezator.
- "rozpoznawania wymowy użytkownika… przy pomocy głosu" – to rozpoznawanie mowy (speech-to-text) i sterowanie głosem, typowe dla asystentów głosowych lub dyktowania. Czytnik ekranu w klasycznym ujęciu realizuje głównie kierunek odwrotny: text-to-speech.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą zasadę: słownik w czytniku ekranu = jak ma czytać, a nie czy użytkownik mówi ani czy tekst jest poprawny językowo.
