Liczba Abbego (V lub νd) to bezwymiarowy parametr opisujący dyspersję materiału optycznego, czyli to, jak silnie zmienia się współczynnik załamania wraz z długością fali. Definiuje się ją wzorem:
V = (nd − 1)/(nF − nC), gdzie nd, nF, nC to współczynniki załamania dla wybranych linii widmowych (d, F, C).
Z definicji wynika kluczowa zależność: liczba Abbego jest odwrotnie związana z dyspersją. Gdy różnica nF − nC jest mała (materiał mało "rozciąga" barwy), mianownik jest mały, więc V rośnie. Dlatego soczewki wykonane z materiałów o dużej liczbie Abbego mają niewielką dyspersję.
Dyspersja i aberracja chromatyczna są ze sobą powiązane: jeśli materiał silnie rozszczepia światło białe na składowe barwne, ogniskowe dla różnych barw różnią się bardziej, co daje widoczne obwódki kolorów i większą aberrację chromatyczną. Odwrotnie, mała dyspersja oznacza, że ogniskowe dla różnych długości fali są do siebie bliższe, więc aberracja chromatyczna jest znikoma. Z tego powodu poprawne jest stwierdzenie: "znikomą aberracją chromatyczną i niewielką dyspersją".
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo:
- "znikomą aberracją chromatyczną i znaczną dyspersją." łączy cechy, które w praktyce nie idą w parze: duża dyspersja zwykle zwiększa aberrację chromatyczną.
- "znaczną aberracją chromatyczną i niewielką dyspersją." miesza zależności w przeciwną stronę: mała dyspersja nie sprzyja dużej aberracji chromatycznej.
- "znaczną aberracją chromatyczną i dyspersją." jest nieprecyzyjna (dyspersja może być mała albo duża), a przy tym nie oddaje istoty zależności z liczbą Abbego.
W praktyce projektowej wykorzystuje się to np. w dubletach achromatycznych: łączy się szkło o wysokiej liczbie Abbego (typu crown) ze szkłem o niskiej liczbie Abbego (typu flint), aby skompensować rozbieżność ogniskowych dla barw i ograniczyć aberrację chromatyczną.
