Soliter w kompozycji roślinnej oznacza pojedynczy, celowo wyeksponowany egzemplarz rośliny (najczęściej drzewo), który ma przyciągać uwagę i stanowić akcent lub dominantę. W ogrodach angielskich i romantycznych taki element często wykorzystywano do budowania nastroju krajobrazowego: samotne drzewo na tle trawnika, w polu widokowym, przy ścieżce lub w ważnym punkcie perspektywy.
Odpowiedź "pojedyncze, samotne, najczęściej stare drzewa." jest poprawna, bo zawiera cechę rozstrzygającą: jeden egzemplarz (a nie kilka) oraz jego rolę jako samotnego akcentu. "Stare" nie jest warunkiem definicyjnym, ale jest typowe dla historycznych realizacji (starodrzew jako element nastrojowy i cenny krajobrazowo).
Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ opisują formy grupowe:
- "jednogatunkowe skupiska drzew." – to opis nasadzenia w grupie (zadrzewienie/kępa), a nie pojedynczego akcentu.
- "skupiska drzew i krzewów o luźnej świetlistej strukturze." – ponownie mowa o wielu roślinach i ich układzie przestrzennym; to może pasować do kompozycji parkowych, ale nie do definicji solitera.
- "drzewa i krzewy rozplanowane na owalnym lub kolistym pagórku." – to także układ wieloelementowy (grupa na wyniesieniu), bardziej opis formy terenowej i nasadzeń towarzyszących niż samotnego drzewa.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się liczba mnoga ("skupiska", "drzewa i krzewy"), to zwykle sygnał, że nie chodzi o soliter. Soliter to najczęściej liczba pojedyncza i wyraźna ekspozycja w przestrzeni.
