Metoda TIG (GTAW) to spawanie łukowe w osłonie gazu obojętnego, w którym łuk jarzy się między nietopliwą elektrodą wolframową a materiałem spawanym. Kluczowe jest to, że elektroda nie stanowi materiału dodatkowego – jej zadaniem jest stabilne wytworzenie łuku.
Na rysunkach/ilustracjach stanowiska TIG zwykle widać:
- uchwyt TIG z elektrodą wolframową (zwykle cienka elektroda wysunięta z dyszy),
- dyszę/końcówkę, z której wypływa gaz osłonowy (najczęściej argon),
- czasem osobno trzymany pręt spawalniczy podawany do jeziorka (nie jest on podawany przez uchwyt).
To odróżnia TIG od metod MIG/MAG, gdzie drut elektrodowy jest topliwy i podawany mechanicznie przez uchwyt, a także od MMA (elektroda otulona), gdzie widoczna jest elektroda w postaci pręta z otuliną i nie stosuje się typowej dyszy gazowej.
Odpowiedź "D" jest właściwa, ponieważ wskazuje rysunek odpowiadający cechom TIG: elektroda wolframowa oraz osłona gazowa, a ewentualne spoiwo jest podawane niezależnie. Pozostałe oznaczenia literowe odnoszą do innych procesów (np. drut topliwy w uchwycie lub elektroda otulona), co jest częstą pułapką na egzaminach.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na rysunku wolframu + dyszy gazowej i braku mechanicznego podawania drutu przez uchwyt – to najszybszy sposób identyfikacji TIG.
