Specjalistą wspomagającym wychowanie, edukację, terapię i rehabilitację dzieci niesłyszących oraz słabosłyszących jest surdopedagog. Jest to przedstawiciel pedagogiki specjalnej ukierunkowany na potrzeby osób z uszkodzeniem słuchu: wspiera rozwój językowy i komunikacyjny, dobór metod pracy edukacyjnej, a także współpracę z rodziną i zespołem specjalistów.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych obszarów wsparcia lub innych profesji, dlatego nie pasują do opisu:
- "oligofrenopedagog" – nazwa kojarzona z pracą pedagogiczną z osobami z niepełnosprawnością intelektualną. Błąd wynika często z utożsamiania "terapii i rehabilitacji" wyłącznie z niepełnosprawnością intelektualną, bez zwrócenia uwagi na wskazanie w pytaniu problemu słuchu.
- "tyflopedagog" – specjalista pracujący z osobami z niepełnosprawnością wzroku (niewidomymi i słabowidzącymi). To częsta pomyłka, bo oba terminy (tyflo-/surdo-) należą do pedagogiki specjalnej, ale dotyczą różnych zmysłów.
- "ortoptysta" – zawód z obszaru ochrony zdrowia, związany z diagnostyką i ćwiczeniami usprawniającymi funkcje wzrokowe (np. w zaburzeniach widzenia obuocznego). Mimo że może pracować z dziećmi, nie jest to specjalista od edukacji i terapii dzieci z wadą słuchu.
W przygotowaniu do egzaminu pomaga zasada: słuch → surdo-, wzrok → tyflo-, a wsparcie w niepełnosprawności intelektualnej jest przypisywane innym specjalnościom pedagogiki specjalnej. W praktyce opiekunka dziecięca powinna umieć rozpoznać, do kogo kierować dziecko i z kim współpracować, gdy pojawiają się specyficzne potrzeby rozwojowe.
