Spektrofotometria absorpcji UV-Vis to metoda analizy instrumentalnej, w której badany roztwór jest umieszczany w kuwecie w torze optycznym. Detektor nie "zgaduje" stężenia bezpośrednio, tylko mierzy natężenie promieniowania, które przeszło przez próbkę (promieniowanie transmitowane, często oznaczane jako I).
W praktyce porównuje się:
- I0 – natężenie promieniowania padającego na próbkę (wartość odniesienia, uzyskana m.in. z pomiaru "zera"/odniesienia),
- I – natężenie promieniowania po przejściu przez roztwór.
Dopiero relacja tych wielkości pozwala obliczyć parametry fotometryczne:
- Transmitancję (T = I/I0),
- Absorbancję (A = −log T), która jest podstawą oznaczeń ilościowych (krzywa kalibracyjna, prawo Lamberta–Beera w typowym zakresie pracy).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Natężenia prądu przepływającego przez roztwór" opisuje pomiary elektrochemiczne (np. amperometrię/konduktometrię w sensie prądowym), a nie metody optyczne.
- "Natężenia promieniowania, które pada na roztwór" to wielkość odniesienia (I0). Sama w sobie nie opisuje efektu absorpcji przez próbkę, bo nie uwzględnia osłabienia wiązki w roztworze.
- "Przewodności właściwej roztworu" dotyczy konduktometrii – mierzy zdolność roztworu do przewodzenia prądu, niezależnie od pochłaniania UV-Vis.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się prąd lub przewodność, to są to sygnały typowe dla metod elektrochemicznych. UV-Vis zawsze opiera się o pomiar światła (promieniowania) przed i po przejściu przez próbkę.
