W recepturze aptecznej pojęcia dotyczące roztworów alkoholowych rozróżnia się m.in. według tego, co jest rozpuszczone oraz w jakim stężeniu etanolu. "Spirytusy lecznicze" opisują sytuację, w której substancja lecznicza stanowi składnik rozpuszczony, a etanol jest rozpuszczalnikiem o określonym (wysokim) stężeniu.
Odpowiedź "substancji leczniczej w etanolu o stężeniu powyżej 40°" jest poprawna, bo zawiera oba elementy definicyjne: (1) wskazuje obecność substancji leczniczej w roztworze, (2) podaje warunek dotyczący stężenia etanolu (powyżej wartości granicznej).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "etanolu o stężeniu 95°" oraz "etanolu o stężeniu 70°" opisują wyłącznie rozpuszczalnik (etanol) i jego stężenie. To nie jest definicja "spirytusu leczniczego", bo w takim ujęciu brakuje informacji o substancji leczniczej rozpuszczonej w etanolu. Sama informacja o stężeniu alkoholu nie determinuje jeszcze postaci leku.
- "substancji leczniczej w etanolu do 40°" wprost przeczy warunkowi stężenia "powyżej 40°". To typowa pułapka na egzaminie: różnica między "do" a "powyżej" zmienia klasyfikację roztworu.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach definicyjnych zwracaj uwagę, czy odpowiedź zawiera komplet informacji (składnik rozpuszczony + rozpuszczalnik + warunek graniczny), a nie tylko "znane" stężenie etanolu.