Opis "ciągu poleceń (sekwencji instrukcji) przekazywanych komputerowi" pasuje do programowania imperatywnego. W tym paradygmacie program jest zbiorem instrukcji wykonywanych w określonej kolejności: przypisań, instrukcji warunkowych, pętli i wywołań procedur. Typowe jest myślenie krok-po-kroku: zrób A, potem B, jeśli warunek to C, co dobrze odpowiada sformułowaniu z pytania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "logicznego" – programowanie logiczne opisuje problem przez fakty i reguły oraz korzysta z mechanizmu wnioskowania (nie jest to przede wszystkim sekwencja rozkazów wykonywanych po kolei).
- "funkcyjnego" – programowanie funkcyjne akcentuje obliczanie wartości wyrażeń i użycie funkcji (często bez jawnego opisywania kolejnych kroków i bez modyfikowania stanu w taki sposób jak w podejściu imperatywnym).
- "stanowego" – pojęcie "stanowy" bywa używane w kontekście maszyn stanów lub modelowania zachowania systemu, ale nie jest typową, podstawową nazwą paradygmatu przeciwstawianą wprost imperatywnemu, funkcyjnemu i logicznemu w definicji z pytania.
W praktyce, w technologiach webowych, wiele rozwiązań (np. obsługa zdarzeń, walidacja formularza, przetwarzanie danych wejściowych) zapisuje się właśnie imperatywnie: jako kolejne instrukcje wykonujące operacje na danych i sterujące przepływem. Na egzaminie warto zapamiętać skojarzenie: imperatywne = instrukcje/rozkazy w kolejności wykonania, a deklaratywne (np. logiczne, często także funkcyjne w pewnych ujęciach) = opis "co" ma być spełnione lub obliczone.
