Dawka startowa azotu to porcja nawozu azotowego podawana na początku uprawy (przedsiewnie lub na starcie wegetacji), aby roślina mogła szybko wytworzyć masę liści i korzeni. Wielkość tej dawki zależy od biologii gatunku oraz tego, skąd roślina może pozyskiwać azot.
Odpowiedź "rośliny strączkowe" jest poprawna, ponieważ strączkowe (motylkowate) mają zdolność współpracy z bakteriami brodawkowymi. W takiej symbiozie część zapotrzebowania na azot może być pokrywana poprzez wiązanie azotu atmosferycznego. Z tego powodu w praktyce rolniczej strączkowe zwykle wymagają mniejszego "startu" azotowego niż rośliny, które są całkowicie uzależnione od azotu z gleby i nawozów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "pszenicę ozimą" – zboża nie wiążą azotu z powietrza, a szybki start wiosenny (krzewienie i budowa aparatu asymilacyjnego) jest silnie zależny od dostępności azotu. Stąd dawki startowe są w ich technologii typowe i zwykle wyższe niż dla strączkowych.
- "ziemniaki skrobiowe" – ziemniak ma wysokie wymagania pokarmowe i duże tempo budowy biomasy, a azot wpływa na wzrost naci i pośrednio na plon. Nie ma mechanizmu wiązania azotu atmosferycznego, więc dawka startowa bywa potrzebna do zapewnienia prawidłowego rozwoju.
- "kukurydzę na zielonkę" – kukurydza jest rośliną o dużej dynamice wzrostu i silnej reakcji na nawożenie azotowe. W praktyce jej "start" azotowy nie jest najniższy w zestawieniu z roślinami strączkowymi.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się strączkowe kontra zboża/kukurydza/ziemniak, warto przypomnieć sobie zasadę: strączkowe częściowo "same" organizują azot dzięki symbiozie, więc ich nawożenie azotowe na start jest zwykle najniższe (lub ograniczone) w porównaniu z pozostałymi uprawami.
