Pomiar rezystancji izolacji uzwojeń silnika wykonuje się megaomomierzem (miernikiem rezystancji izolacji), który wytwarza napięcie stałe o określonej wartości. Kluczowe jest dobranie napięcia probierczego do klasy napięcia badanego obiektu. Dla silników zasilanych z sieci 230/400 V mówimy o urządzeniach niskiego napięcia, dlatego w praktyce diagnostycznej i szkoleniowej jako właściwe napięcie testowe przyjmuje się 500 V.
Odpowiedź "500 V" jest poprawna, bo odpowiada typowemu doborowi napięcia probierczego dla obiektów o napięciu znamionowym poniżej 1 kV. Umożliwia wykrycie pogorszenia izolacji (zawilgocenie, zabrudzenie, starzenie) bez wchodzenia w zakres napięć charakterystycznych dla testów przeznaczonych dla wyższych napięć znamionowych.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne w tym kontekście:
- "1 000 V" bywa używane jako napięcie probiercze dla części urządzeń do 1 kV, ale w pytaniu wskazano typowe silniki 230/400 V; w wielu procedurach szkoleniowych i serwisowych dla tego zakresu przyjmuje się 500 V jako właściwy wybór.
- "1 500 V" oraz "2 500 V" to napięcia charakterystyczne dla badań specjalnych lub dla wyższych zakresów napięć/izolacji, a w typowym sprawdzeniu rezystancji izolacji uzwojeń silnika 230/400 V są nieadekwatne i mogą prowadzić do błędnej interpretacji lub niepotrzebnego obciążenia izolacji.
W praktyce pomiar powinien być wykonany na obiekcie odłączonym od zasilania i odpowiednio przygotowanym (m.in. rozładowanie po teście), a wynik ocenia się w odniesieniu do kryteriów stosowanych w utrzymaniu ruchu i diagnostyce maszyn.
