W opiece nad umierającym mieszkańcem priorytetem jest komfort, poczucie bezpieczeństwa i godność osoby chorej. Dlatego działanie "okazywać mu empatię, zaspokajać jego potrzeby" najlepiej oddaje istotę opieki u kresu życia: obecność, uważne słuchanie, spokojna komunikacja, pomoc w podstawowych czynnościach, dbanie o wygodną pozycję, higienę, ograniczanie stresu oraz zgłaszanie niepokojących objawów właściwym osobom.
Odpowiedź "wykonać mu zleconą przez lekarza inhalację" jest problematyczna, ponieważ inhalacja to świadczenie o charakterze medycznym. Nawet jeśli jest zlecone przez lekarza, wykonanie go wymaga odpowiednich uprawnień, przeszkolenia i odpowiedzialności zawodowej, a opiekun osoby starszej zwykle pełni rolę wspierającą, a nie terapeutyczną.
Podobnie "podawać mu zalecone przez lekarza leki" dotyczy podawania farmakoterapii, co wiąże się z ryzykiem błędu (dawka, droga podania, interakcje, działania niepożądane) i w praktyce jest zadaniem personelu medycznego lub osoby wyraźnie uprawnionej w danej organizacji opieki. Rolą opiekuna jest natomiast obserwacja, przypominanie zgodnie z procedurą oraz szybkie informowanie o zmianach stanu.
Odpowiedź "pocieszać, zaproponować mu spotkanie z psychologiem" zawiera element wsparcia, ale jest zbyt wąska. Sama propozycja kontaktu z psychologiem nie zastępuje codziennego zaspokajania potrzeb chorego (fizycznych i psychospołecznych) i może nie być adekwatna w danym momencie, jeśli osoba potrzebuje np. ciszy, obecności bliskich lub pomocy w dyskomforcie.
Na egzaminie warto pamiętać zasadę: w sytuacji terminalnej opiekun koncentruje się na opiekuńczo-wspierającym wymiarze pomocy (empatia, potrzeby, komfort), a czynności stricte medyczne pozostawia osobom z właściwymi kompetencjami i procedurami.
