Pytanie dotyczy tego, jakie działania są kwalifikowane jako środki przymusu bezpośredniego w domach pomocy społecznej dla osób z zaburzeniami psychicznymi. W polskich przepisach przymus bezpośredni ma charakter wyjątkowy i ostateczny – stosuje się go wtedy, gdy inne oddziaływania (np. rozmowa uspokajająca, deeskalacja, wezwanie wsparcia) nie wystarczają, a występuje realne zagrożenie bezpieczeństwa.
Za prawidłową uznaje się odpowiedź: "Podanie leku bez zgody podopiecznego, unieruchomienie." Wynika to z faktu, że zarówno przymusowe podanie leków, jak i unieruchomienie należą do katalogu form przymusu bezpośredniego stosowanych wobec osoby z zaburzeniami psychicznymi, także w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej.
Pozostałe propozycje zawierają elementy, które nie są środkami przymusu bezpośredniego, mimo że mogą występować jako decyzje porządkowe lub organizacyjne placówki:
- "Unieruchomienie, zakaz korespondencji przez 2 tygodnie." – unieruchomienie jest środkiem przymusu, ale zakaz korespondencji to ograniczenie praw/aktywności, a nie forma przymusu bezpośredniego.
- "Izolacja, zakaz odwiedzin przez 2 tygodnie." – izolacja jest środkiem przymusu, natomiast zakaz odwiedzin jest ograniczeniem organizacyjnym, nie zalicza się do przymusu bezpośredniego.
- "Podanie leku bez zgody podopiecznego, przeniesienie do innej placówki." – przymusowe podanie leku mieści się w przymusie bezpośrednim, ale przeniesienie do innej placówki nie jest środkiem przymusu bezpośredniego (to decyzja organizacyjna/administracyjna).
W praktyce egzaminacyjnej kluczowe jest zapamiętanie, że przymus bezpośredni ma ściśle określone formy (m.in. przytrzymanie, przymusowe podanie leków, unieruchomienie, izolacja), a wszystkie inne "sankcje" lub ograniczenia kontaktów nie należą do tego katalogu, nawet jeśli bywają błędnie z nim kojarzone.
