Opłaty za korzystanie ze środowiska są elementem ekonomicznych instrumentów ochrony środowiska: mają nie tylko "kosztowo" zniechęcać do presji na środowisko, ale też zapewniać finansowanie działań, które tę presję ograniczają lub naprawiają jej skutki. Dlatego właściwe jest ujęcie ogólne: "ochronę i podnoszenie wartości tego środowiska". Taka odpowiedź obejmuje szeroki katalog działań – od zapobiegania zanieczyszczeniom, przez rekultywację, po poprawę jakości zasobów (np. wód, gleb, powietrza) i walorów przyrodniczych.
Pozostałe odpowiedzi są zbyt szczegółowe i przez to nie oddają istoty przeznaczenia tych środków:
- "ochronę zieleni w miastach" – to przykład jednego z możliwych kierunków działań, ale nie opisuje generalnej zasady przeznaczania środków; dodatkowo skupia się na wąskim obszarze (zieleń miejska).
- "tworzenie stref chronionego krajobrazu" – to konkretna forma ochrony, zależna od procedur i decyzji administracyjnych. Może być powiązana z ochroną środowiska, lecz nie stanowi uniwersalnego, nadrzędnego celu wszystkich środków z opłat.
- "ochronę powietrza przed zanieczyszczeniem" – podobnie jak wyżej: to ważna dziedzina, ale tylko jedna z wielu. Ujęcie ograniczone do powietrza pomija np. wody, gleby, hałas czy bioróżnorodność.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: jeżeli w odpowiedziach pojawiają się konkretne, sektorowe działania obok jednej odpowiedzi ogólnej, nadrzędnej, to zwykle właśnie odpowiedź nadrzędna oddaje sens instrumentu finansowego. W praktyce (np. w pracy technika architektury krajobrazu) taka wiedza pomaga poprawnie uzasadniać, dlaczego dane przedsięwzięcie prośrodowiskowe może być finansowane ze środków o charakterze celowym.
