Zachowania takie jak stałe zamykanie drzwi, zastawianie ich sprzętami, zasłanianie i zamykanie okien oraz opór przy wychodzeniu z pokoju można interpretować jako działania zabezpieczające. U wielu osób (zwłaszcza w wieku podeszłym) mogą one być związane z lękiem, poczuciem utraty kontroli, obawą przed obcymi osobami, hałasem lub innymi bodźcami. W takim ujęciu najbardziej pasuje niezaspokojona potrzeba bezpieczeństwa (poczucia ochrony, stabilności i przewidywalności).
Odpowiedź "kontaktu z innymi" bywa kusząca, bo izolowanie się może oznaczać wycofanie społeczne. Jednak w pytaniu kluczowe są elementy "barykadowania" i "zabezpieczania" otoczenia, które mocniej wskazują na motywację ochronną niż na brak relacji.
Odpowiedź "przynależności" również dotyczy obszaru społecznego (bycia częścią grupy, bliskości). Samo zamykanie się w pokoju nie musi jednak oznaczać potrzeby przynależności; równie dobrze (a w tym opisie bardziej prawdopodobnie) może być próbą ograniczenia zagrożeń i niepokoju.
Odpowiedź "samorealizacji" odnosi się do rozwoju, osiągnięć i realizowania celów. Tego typu zachowania nie są typowymi sygnałami niezaspokojenia tej potrzeby, bo nie dotyczą rozwoju czy ambicji, lecz doraźnego zwiększania poczucia ochrony.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie dominują sygnały lęku, unikania i zabezpieczania przestrzeni (zamykanie, barykadowanie, zasłanianie), zwykle myśl o potrzebach podstawowych związanych z bezpieczeństwem. W praktyce asystent powinien obserwować częstotliwość i kontekst zachowań oraz przekazywać informacje osobom odpowiedzialnym za plan wsparcia.
