W zadaniu porównuje się stan księgowy (z ewidencji) ze stanem faktycznym (ustalonym w inwentaryzacji). Jeżeli stan faktyczny jest niższy od księgowego, powstaje niedobór.
Krok 1: Ustalenie różnicy inwentaryzacyjnej
Stan księgowy: 204 000 zł
Stan faktyczny: 200 000 zł
Różnica: 204 000 − 200 000 = 4 000 zł niedoboru.
Krok 2: Rozliczenie z limitem ubytków
Limit na pokrycie niedoboru: 1 020 zł. Oznacza to, że do tej kwoty niedobór może zostać "pokryty" w ramach przyjętego limitu. Pozostała część jest niedoborem nie mieszczącym się w limicie:
4 000 − 1 020 = 2 980 zł.
Dlatego poprawna odpowiedź to: "niedobór nie mieszczący się w limicie w kwocie 2 980,00 zł."
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- Odpowiedzi mówiące o nadwyżce limitu nad niedoborem nie pasują do danych, bo limit (1 020 zł) jest mniejszy niż niedobór (4 000 zł) — nie może więc "przewyższać" niedoboru.
- Wariant z kwotą 5 020 zł wynika zwykle z błędnego dodania limitu do niedoboru lub pomylenia działań; limit służy do pokrycia części niedoboru, więc w rozliczeniu poza limitem należy go odjąć, a nie dodać.
- Wariant z kwotą 2 980 zł, ale opisany jako nadwyżka limitu, miesza poprawny wynik liczbowy z błędną interpretacją (to wciąż niedobór poza limitem).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw policz pełną różnicę (niedobór/nadwyżkę), a dopiero potem porównaj ją z limitem. To zapobiega "zakotwiczeniu" na limicie i przypadkowemu dobraniu działań.
