W przygotowaniu materiałów graficznych do druku kluczowe jest dobranie takiej rozdzielczości, aby wydruk był ostry z typowej odległości oglądania, a jednocześnie aby pliki nie były niepotrzebnie "przewymiarowane". W praktyce prepress dla większości standardowych prac reklamowych (wizytówki, ulotki, foldery, broszury) przyjmuje się co najmniej 300 dpi jako bezpieczny i uniwersalny standard.
Dlaczego właśnie 300 dpi? W druku rastrowym rozdzielczość obrazu wiąże się z liniaturą rastra (LPI). Stosuje się zasadę, że rozdzielczość obrazu powinna być ok. 1,4–2 razy większa od liniatury. Dla typowych wartości LPI w komercyjnym druku marketingowym daje to okolice 300 dpi, co przekłada się na dobrą szczegółowość bez widocznych "schodków" i pikseli.
Odpowiedź "72 dpi" jest błędna, ponieważ to wartość kojarzona z zastosowaniami ekranowymi. Taka rozdzielczość może wyglądać poprawnie na monitorze, ale w druku zwykle skutkuje pikselozą, rozmyciem krawędzi i brakiem detali. Odpowiedź "128 dpi" również jest zbyt niska dla jakościowego druku typowych materiałów oglądanych z bliska; może być akceptowalna tylko w specyficznych przypadkach (np. duże formaty oglądane z większej odległości), ale nie jest "standardem do drukarni".
Odpowiedź "640 dpi" nie jest właściwa jako minimalny standard: tak wysoka rozdzielczość najczęściej zwiększa masę pliku i czas obróbki, a w typowych pracach reklamowych nie daje widocznej, proporcjonalnej poprawy jakości. Wyższe wartości mogą mieć sens w wybranych zastosowaniach (np. niektóre prace artystyczne), ale pytanie dotyczy rozdzielczości standardowej.
Warto też pamiętać o praktyce językowej: choć technicznie dla plików graficznych częściej mówi się o PPI, w branży poligraficznej "300 dpi" funkcjonuje jako skrót myślowy oznaczający właściwą rozdzielczość materiału do druku.
