KWALIFIKACJA SPO5 - PAŹDZIERNIK 2013

W opisanej sytuacji kluczowe jest połączenie dwóch celów: realnego wsparcia emocjonalnego osoby starszej oraz utrzymania właściwej jakości i bezpieczeństwa opieki u wszystkich podopiecznych. Samotność bywa istotnym czynnikiem pogarszającym dobrostan seniora, jednak opiekunka ma ograniczony czas pracy i nie może "ratować" jednej osoby kosztem innych obowiązków.

Dlatego poprawnym rozwiązaniem jest nawiązanie współpracy z wolontariuszami działającymi na rzecz aktywizacji osób starszych. Taka propozycja jest praktyczna: zwiększa liczbę kontaktów społecznych podopiecznej, daje jej możliwość rozmowy i budowania relacji, a jednocześnie nie obniża standardu wykonywania czynności pielęgnacyjnych i opiekuńczych u innych osób. W wielu placówkach i środowiskach wsparcie wolontariackie (lub grupowe formy aktywizacji) stanowi uzupełnienie pracy personelu, a nie jego zastępstwo.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niewłaściwe?

• Zwiększanie liczby rozmów kosztem czynności pielęgnacyjnych grozi zaniedbaniem potrzeb podstawowych (higiena, bezpieczeństwo, komfort), co może pogorszyć stan zdrowia i narazić podopieczną na ryzyko.
• Wydłużanie czasu terapii zajęciowej kosztem pracy u innych podopiecznych jest nieuzasadnione organizacyjnie i etycznie: brak zgłaszanych problemów nie oznacza braku potrzeb, a opiekun powinien dbać o sprawiedliwy i ustalony plan pracy.
• Nieformalna umowa za dodatkowe wynagrodzenie tworzy konflikt interesów, ryzyko nadużyć oraz nierówne traktowanie. Relacja opiekun–podopieczny powinna pozostać profesjonalna, przejrzysta i zgodna z zasadami placówki/organizatora usług.

W praktyce opiekunka może dodatkowo: zachęcić do udziału w zajęciach grupowych (jeśli dostępne), poinformować koordynatora/psychologa/terapeutę o nasilonej samotności oraz wspólnie z zespołem poszukać bezpiecznych form wsparcia społecznego.