Określenie stellity odnosi się do rodziny stopów na osnowie kobaltu, znanych z bardzo dobrej odporności na zużycie (zwłaszcza ścierne), często także na korozję oraz stabilności własności w podwyższonej temperaturze. Z tego powodu spotyka się je jako materiały warstw roboczych (np. napoin) lub elementów pracujących w trudnych warunkach.
Odpowiedź "kobaltu z chromem i wolframem" jest poprawna, ponieważ typowy opis stellitów wskazuje właśnie na układ stopowy oparty o kobalt, z istotnymi dodatkami stopowymi, wśród których bardzo często wymienia się chrom i wolfram. Chrom wiąże się z poprawą odporności korozyjnej i utleniania, a wolfram z umocnieniem i wzrostem odporności na zużycie.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo opisują inne, powszechnie znane grupy stopów:
- "aluminium z krzemem i magnezem" to typowy kierunek stopów Al-Si-Mg (często spotykanych w odlewnictwie lekkim). To zupełnie inna rodzina materiałów niż stopy kobaltu określane jako stellity.
- "krzemu z magnezem" nie opisuje standardowej, typowej grupy "odlewniczych stopów" w rozumieniu nazw rodzin materiałowych; ponadto stellity nie są stopami na bazie krzemu.
- "cyny z miedzią" kojarzy się raczej ze stopami łożyskowymi lub brązami cynowymi (w zależności od proporcji i kontekstu), a nie z rodziną stopów kobaltu do pracy w warunkach dużego zużycia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się kobalt wraz z dodatkami typowymi dla stopów odpornych (jak chrom czy wolfram), a pozostałe opcje dotyczą stopów lekkich lub łożyskowych, zwykle chodzi o rozpoznanie rodziny stopów specjalnych właśnie na bazie kobaltu.
