W gradacji szablonów odzieżowych stosuje się system przyrostów, które pozwalają przejść od szablonu bazowego do kolejnych rozmiarów. Kluczowe jest rozróżnienie dwóch pojęć:
- Stopień zasadniczy – podstawowa wartość przyrostu pomiędzy sąsiednimi rozmiarami, wyznaczana dla głównych wymiarów i punktów konstrukcyjnych.
- Stopień elementarny – część stopnia zasadniczego rozłożona na konkretny odcinek konstrukcyjny pomiędzy węzłami.
Stopień elementarny jest odmierzany na pomocniczym układzie współrzędnych zbudowanym w punkcie węzła konstrukcyjnego. Dzięki temu konstruktor może kontrolować przesunięcia punktów i przebieg linii w sposób lokalny (dla danego fragmentu), a nie "jednym ruchem" dla całego szablonu. W praktyce oznacza to proporcjonalny podział przyrostu tak, aby zachować kształt i proporcje sylwetki w każdym rozmiarze.
Odpowiedź "przyrost dodatku konstrukcyjnego dla danego odcinka konstrukcyjnego" jest błędna, bo dodatek konstrukcyjny (luz) dotyczy komfortu i ruchu, a nie stopniowania rozmiarów. Odpowiedź o "dopuszczalnej różnicy wymiarów granicznych szablonu i wyrobu" opisuje raczej tolerancje/odchyłki wykonania lub kontroli jakości, a nie stopnie gradacji. Z kolei "przyrost wymiaru zależny od wzrostu lub obwodu klatki piersiowej" brzmi jak ogólny opis zależności wymiarowych w tabelach rozmiarów, ale nie oddaje istoty stopnia elementarnego jako części stopnia zasadniczego przypisanej do odcinka i odmierzanej w układzie współrzędnych w węźle.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "pomocniczy układ współrzędnych w węźle", najczęściej chodzi o precyzyjne, lokalne rozkładanie stopnia – czyli o stopień elementarny jako część stopnia zasadniczego.
