W wilku (maszynce do mielenia/rozdrobnienia) o końcowej strukturze produktu decyduje to, przez co produkt jest przeciskany na wyjściu. Funkcję tę pełni tarcza przeciskowa (sito) z otworami. To właśnie średnica i kształt otworów ograniczają maksymalny rozmiar cząstek, dlatego odpowiedź "wielkości otworów w tarczach przeciskowych" jest poprawna.
W praktyce cukierniczej ma to duże znaczenie przy przygotowywaniu mas serowych (np. do serników): drobniejsze sito daje gładszą masę, a większe otwory mogą pozostawić wyczuwalne grudki, co pogarsza jednorodność wyrobu.
- "wielkości koła zębatego" – element napędu/przeniesienia ruchu może wpływać na moment i pracę urządzenia, ale nie jest bezpośrednim "kalibrem" rozdrobnienia. Rozmiar cząstek nie jest wyznaczany przez koło zębate, tylko przez sito i układ tnąco-przeciskający.
- "szerokości tacy podawczej" – może wpływać na wygodę podawania i wydajność, lecz nie determinuje średnicy cząstek po rozdrobnieniu. Produkt i tak przechodzi przez tarczę o określonych otworach.
- "długości korpusu" – parametr konstrukcyjny, który może mieć znaczenie dla pojemności lub ergonomii, ale sam w sobie nie narzuca stopnia rozdrobnienia. Bez zmiany tarczy/sita nie uzyska się innej granulacji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "stopnia rozdrobnienia", szukaj odpowiedzi związanej z sitem/tarczą/otworami albo elementem bezpośrednio tnącym. Parametry obudowy, podajników czy przekładni zwykle nie są kryterium rozdrobnienia, tylko pracy i wydajności urządzenia.
