Zapis pojedynczy powtórzony to technika używana wtedy, gdy jedna operacja dotyczy wielu kontrahentów (np. zakupy od kilku dostawców). Istota polega na tym, że:
- na koncie syntetycznym ujmuje się jedną kwotę łączną,
- ta sama kwota jest następnie powtórzona w rozbiciu na konta analityczne (szczegółowe) po przeciwnej stronie,
- suma zapisów na analityce musi być równa zapisowi na syntetyce.
W przypadku zakupu materiałów od kilku dostawców typowa logika kont jest następująca: Materiały (konto aktywów) zwiększają się po stronie Dt, natomiast Rozrachunki z dostawcami (zobowiązania) zwiększają się po stronie Ct. Dlatego w części dotyczącej rozrachunków poprawny kierunek to zapis po stronie Ct zarówno na koncie syntetycznym "Rozrachunki z dostawcami", jak i na kontach analitycznych poszczególnych dostawców.
Odpowiedź "Ct Rozrachunki z dostawcami i Ct kont indywidualnych dostawców." wskazuje właśnie ten element techniki: zobowiązanie jest wykazane po stronie Ct, a jego rozbicie na analitykę (kartoteki dostawców) również odbywa się po stronie Ct.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- "Ct Materiały i Dt kont indywidualnych dostawców." miesza strony i charakter kont: materiały jako aktywa standardowo rosną po Dt, a nie po Ct.
- "Dt Materiały i Dt kont indywidualnych dostawców." sugeruje dwa zapisy po Dt w odniesieniu do rozrachunków, co narusza logikę wzrostu zobowiązań (one rosną po Ct) i prowadzi do błędu bilansującego.
- "Dt Rozrachunki z dostawcami i Dt kont indywidualnych dostawców." odwraca stronę zobowiązań: zapis po Dt na rozrachunkach typowo oznacza spadek zobowiązania (np. zapłatę), a nie jego powstanie przy zakupie.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw ustal, czy konto jest aktywne czy pasywne, a dopiero potem wybieraj Dt/Ct. W pytaniach o rozrachunki kluczowe jest rozumienie, że powstanie zobowiązania wobec dostawcy księguje się po stronie Ct.
