Formuła Wilsona (znana jako model ekonomicznej wielkości zamówienia) jest wykorzystywana do wyznaczenia takiej wielkości partii dostawy, która minimalizuje łączne koszty związane z zapasami (typowo: koszty zamawiania oraz koszty utrzymania zapasu). To narzędzie odpowiada przede wszystkim na pytanie: "ile zamówić?".
W praktyce magazynowej i zaopatrzeniowej decyzja o uzupełnieniu zapasu ma zwykle dwa wymiary:
- kiedy zamówić (reguła uruchomienia zamówienia),
- ile zamówić (wielkość partii).
Dlatego poprawne jest powiązanie formuły Wilsona z metodami, w których można ustalić (lub stosować) wielkość partii w sposób systemowy. Odpowiedź "stałego cyklu oraz ROP" wskazuje dwa popularne sposoby organizacji uzupełniania zapasów:
- stały cykl (przegląd okresowy) – zapas jest kontrolowany w stałych odstępach czasu, a parametry zamówienia (w tym wielkość partii) mogą wynikać z przyjętych reguł i danych kosztowych,
- ROP (punkt ponownego zamówienia) – w przeglądzie ciągłym zamówienie jest uruchamiane, gdy stan zapasu spadnie do ustalonego progu; wtedy wielkość partii może być ustalona np. na podstawie reguły ekonomicznej wielkości.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo zestawiają metody, które nie są typowym zastosowaniem zasady Wilsona albo mieszają inne koncepcje sterowania poziomami zapasu (np. polityki typu min–max) z regułami doboru wielkości partii w sposób niespójny z treścią pytania. Częsty błąd na egzaminie polega na tym, że zdający rozpoznaje pojedynczy znany skrót, ale nie sprawdza, czy cała para metod jest logicznie powiązana z ustalaniem wielkości partii dostawy.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy metoda dotyczy momentu zamówienia (np. próg/ROP, cykl), czy wielkości zamówienia (partia). Dopiero potem oceniaj, czy pasuje do zasady wyznaczania wielkości partii w oparciu o model Wilsona.
