Stożek opadowy (stożek Abramsa) jest klasycznym przyrządem do badania konsystencji/urabialności świeżej mieszanki betonowej. W praktyce budowy i w laboratorium polega to na wypełnieniu stożka mieszanką w określony sposób, a następnie uniesieniu formy i zmierzeniu opadu, czyli różnicy wysokości między stożkiem a "osiadłą" mieszanką. Wynik nie opisuje wytrzymałości ani "szczelności" betonu, tylko to, jak łatwo mieszanka się układa, rozpływa i daje zagęścić.
Odpowiedź "konsystencji mieszanki betonowej" jest poprawna, bo opad stożka jest bezpośrednią miarą zachowania mieszanki w stanie świeżym. Tę wiedzę wykorzystuje się m.in. do kontroli zgodności dostawy betonu z zamówioną klasą konsystencji oraz do oceny, czy mieszanka nie jest zbyt "sucha" (trudna w układaniu) albo zbyt "rzadka" (ryzyko segregacji składników).
Pozostałe odpowiedzi są błędne z następujących powodów:
- "gęstości objętościowej zaprawy" – gęstość (zarówno betonu, jak i zapraw) bada się innymi metodami i przyrządami; stożek Abramsa nie wyznacza masy ani objętości próbki, więc nie daje gęstości.
- "szczelności mieszanki betonowej" – szczelność/wodoszczelność dotyczy najczęściej stwardniałego betonu i zależy m.in. od składu, zagęszczenia i pielęgnacji. Opad stożka nie jest badaniem szczelności.
- "czasu wiązania zaprawy" – czas wiązania określa się innymi metodami (związanymi z przebiegiem twardnienia/spoiwa), a dodatkowo pytanie dotyczy przyrządu typowego dla mieszanki betonowej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "stożek Abramsa" lub "opad stożka", niemal zawsze chodzi o urabialność/konsystencję świeżej mieszanki betonowej.
