W strefie bagiennej zbiornika wodnego podłoże bywa trwale podmokłe lub często zalewane, a gleba może mieć ograniczony dostęp tlenu. Takie warunki są trudne dla wielu drzew, bo korzenie gorzej oddychają, a rośliny łatwiej zamierają po dłuższym zalaniu.
Odpowiedź "olszy czarnej (Alnus glutinosa) i metasekwoi chińskiej (Metasequoia glyptostroboides)" pasuje do strefy bagiennej, ponieważ:
- olsza czarna jest klasycznym gatunkiem siedlisk wilgotnych i podmokłych; dobrze rośnie na brzegach wód oraz na terenach o wysokim poziomie wód gruntowych i okresowych zalaniach,
- metasekwoja jest drzewem dobrze znoszącym stanowiska wilgotne; w praktyce bywa polecana na miejsca o podwyższonej wilgotności, o ile ma odpowiednią przestrzeń i warunki do wzrostu.
Pozostałe propozycje są mniej trafne dla strefy bagiennej:
- "jesionu pensylwańskiego i jodły jednobarwnej": jodła jako iglaste drzewo leśne zwykle wymaga stanowisk bez długotrwałego podtopienia; zestaw jako całość nie jest typowy dla bagna.
- "dębu szypułkowego i cyprysika nutkajskiego": dąb szypułkowy może znosić okresowo wilgotniejsze siedliska, ale nie jest typowym wyborem do strefy bagiennej (ryzyko długotrwałego zalania). Drugi gatunek nie jest standardowym wskaźnikiem siedlisk bagiennych.
- "brzozy brodawkowatej i modrzewia europejskiego": brzoza brodawkowata preferuje zwykle gleby lżejsze i nie lubi długotrwałego podmoknięcia; modrzew także nie jest typowym gatunkiem strefy bagiennej przy zbiorniku.
Wskazówka egzaminacyjna: przy hasłach "strefa bagienna", "mokradło", "teren zalewowy" szukaj gatunków kojarzonych z olsami, łęgami i terenami stale wilgotnymi. Jeśli w parze pojawia się gatunek wyraźnie "sucholubny" lub leśny z gleb przepuszczalnych, to zwykle jest to dystraktor.
