Wznowienie postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia rozstrzygnięcia, stosowanym po zakończeniu sprawy decyzją, która ma już walor ostateczności. Jedną z typowych przesłanek wznowienia jest sytuacja, w której strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją.
W takim przypadku kluczowe jest rozróżnienie, do kogo kieruje się wniosek. Postępowanie wznowieniowe to nadal procedura administracyjna, prowadzona przez organ administracji publicznej. Dlatego właściwym adresatem jest organ, który prowadzi sprawę w odpowiednim układzie instancyjnym. W praktyce (i w standardowym ujęciu egzaminacyjnym) wniosek składa się do organu, który wydał decyzję w pierwszej instancji – to ten organ wszczyna i prowadzi postępowanie w sprawie wznowienia, a następnie wydaje rozstrzygnięcie w trybie wznowieniowym.
Odpowiedzi odwołujące się do sądów administracyjnych są błędne, ponieważ WSA i NSA nie rozpoznają wniosków o wznowienie postępowania administracyjnego w rozumieniu procedury prowadzonej przez organ. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji (np. przez rozpoznanie skargi na decyzję), ale to odrębna ścieżka od wznowienia prowadzonego w administracji.
- Odpowiedź wskazująca wojewódzki sąd administracyjny jest nieprawidłowa: skargę do WSA wnosi się w ramach kontroli sądowej, a nie jako "wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego" do sądu.
- Wskazanie organu drugiej instancji bywa intuicyjnie wybierane, bo kojarzy się z odwołaniem. Wznowienie nie jest jednak odwołaniem; to inny tryb, a wniosek nie musi trafiać do organu, który wydał rozstrzygnięcie w II instancji.
- Wskazanie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest nieprawidłowe: NSA nie jest organem właściwym do przyjmowania takich wniosków w administracyjnym toku instancji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "wznowienie postępowania" i "decyzja ostateczna", myśl o trybie nadzwyczajnym w administracji (organ), a nie o drodze sądowej (WSA/NSA).
