Strugarka należy do obrabiarek skrawających stosowanych głównie do wykonywania i wygładzania płaszczyzn oraz powierzchni o prostym zarysie. Jej rozpoznanie na rysunku opiera się na analizie układu zespołów roboczych oraz tego, jaki element wykonuje ruch roboczy i posuwowy.
W typowej strugarce spotyka się:
- stół przeznaczony do zamocowania przedmiotu,
- posuw realizowany ruchem stołu (często ruchem posuwisto-zwrotnym wzdłuż prowadnic),
- nóż strugarski jako narzędzie skrawające,
- rozwiązania konstrukcyjne umożliwiające obróbkę płaszczyzn (prowadnice, suport/uchwyt narzędzia).
Odpowiedź "C" jest poprawna, ponieważ rysunek oznaczony tą literą przedstawia maszynę o cechach właściwych dla strugarki (układ stołu i narzędzia odpowiada obróbce przez struganie, a nie np. toczenie czy wiercenie).
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ przedstawiają inne typy obrabiarek lub rozwiązania konstrukcyjne niespełniające kluczowych kryteriów identyfikacji strugarki. Częsty błąd na egzaminie polega na myleniu strugarki z maszynami, które także obrabiają płaszczyzny, ale robią to inną metodą (np. frezowaniem). W frezarce charakterystyczna jest praca narzędzia obrotowego (frez) i wrzeciona, a w strugarce kluczowe jest struganie nożem i ruch posuwowy stołu/narzędzia.
Wskazówka egzaminacyjna: zanim wybierzesz literę, wypisz w myślach 2–3 "znaki rozpoznawcze" strugarki (stół z ruchem posuwowym, nóż strugarski, obróbka płaszczyzn), a następnie sprawdź, czy w rysunku widać te elementy i czy nie ma cech typowych dla innych obrabiarek (np. uchwyt tokarski, wiertło we wrzecionie, frez na trzpieniu).
