Gęsia stopa (pes anserinus) to charakterystyczny, wachlarzowaty układ ścięgien trzech mięśni: krawieckiego (m. sartorius), smukłego (m. gracilis) i półścięgnistego (m. semitendinosus). Te ścięgna zbiegają się i przyczepiają do kości piszczelowej, tworząc ważny punkt orientacyjny w anatomii topograficznej okolicy kolana.
Prawidłowa lokalizacja to przyśrodkowa powierzchnia końca bliższego kości piszczelowej, czyli po wewnętrznej stronie podudzia, w sąsiedztwie stawu kolanowego (poniżej jego szpary). W praktyce klinicznej pod ścięgnami znajduje się także kaletka (bursa anserina), dlatego rejon może być bolesny i wymaga ostrożnej pracy manualnej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Przyśrodkowa powierzchnia końca dalszego kości piszczelowej – koniec dalszy piszczeli leży przy stawie skokowym (okolica kostki), a gęsia stopa jest strukturą okolicy kolana, więc to typowa pomyłka "bliższy vs dalszy".
- Boczna powierzchnia końca bliższego kości strzałkowej – kość strzałkowa znajduje się bocznie i nie stanowi miejsca przyczepu gęsiej stopy; dodatkowo miesza się tu zarówno kość, jak i stronę (boczna zamiast przyśrodkowej).
- Boczna powierzchnia końca dalszego kości strzałkowej – to okolica kostki bocznej, daleko od typowego miejsca przyczepu pes anserinus; łączy dwa częste błędy naraz (zła kość i zły koniec).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz "gęsią stopę", myśl: trzy ścięgna po stronie przyśrodkowej kolana na piszczeli. W pytaniach testowych najczęściej sprawdza się właśnie rozróżnienie: piszczel (nie strzałka) oraz koniec bliższy (nie dalszy).
