W pytaniu sprawdzana jest umiejętność odróżnienia mikrostruktur stali powstających w wyniku przemian fazowych od nazw materiałów/stopów stosowanych jako osobne warstwy technologiczne.
Stellit nie jest nazwą mikrostruktury (takiej jak martenzyt czy bainit), tylko nazwą grupy stopów wykorzystywanych m.in. do wykonywania warstw odpornych na ścieranie i wysoką temperaturę (np. przez napawanie). Taki materiał może znaleźć się na powierzchni elementu, ale nie "powstaje" jako efekt samego hartowania stali.
Podczas hartowania stal jest najpierw nagrzewana do zakresu austenityzowania, a następnie szybko chłodzona. W wyniku szybkiego chłodzenia austenit ulega przemianie przede wszystkim w martenzyt, który odpowiada za wysoką twardość po hartowaniu. Zależnie od składu stali i szybkości chłodzenia mogą pojawić się też inne składniki:
- bainit – może powstać, gdy warunki chłodzenia/wygrzewania sprzyjają przemianie bainitycznej zamiast czysto martenzytycznej,
- austenit szczątkowy – część austenitu może pozostać nieprzemieniona po hartowaniu (zwłaszcza w stalach stopowych), co wpływa na własności i stabilność wymiarową.
Dlatego odpowiedzi "bainit", "austenit" i "martenzyt" odnoszą się do struktur/faz spotykanych w kontekście obróbki cieplnej stali (choć austenit typowo kojarzy się z etapem przed chłodzeniem, a po hartowaniu chodzi o jego możliwą postać szczątkową). Natomiast "stellit" to materiał stopowy stosowany jako niezależna warstwa, a nie rezultat przemiany fazowej w hartowanej stali.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach mieszają się nazwy mikrostruktur (martenzyt/bainit/austenit) z nazwami stopów lub materiałów narzędziowych, zwykle poprawna jest ta opcja, która nie jest mikrostrukturą.
