Struktura smukła (nazywana też wysoką/hierarchiczną) charakteryzuje się dużą liczbą szczebli zarządzania oraz małą rozpiętością kierowania, czyli jeden kierownik nadzoruje relatywnie niewielu podwładnych. Skutkiem jest rozbudowana hierarchia przełożony–podwładny.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie: "stwarza większe możliwości wykorzystania awansów pionowych jako elementu motywacji." W praktyce: im więcej szczebli, tym więcej pośrednich stanowisk (np. lider, brygadzista, mistrz, kierownik zmiany), a to daje więcej "kroków" rozwoju kariery. To może motywować, bo pracownik widzi realną perspektywę awansu. Ważne: większa liczba szczebli nie oznacza automatycznie szybszego awansu — często jest odwrotnie, bo trzeba przejść przez więcej etapów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "generuje niskie koszty utrzymania kadry kierowniczej." – w strukturze smukłej jest zwykle więcej stanowisk kierowniczych, więc koszty utrzymania kadry zarządzającej rosną, a nie maleją.
- "blokuje bieżącą kontrolę pracy podwładnych." – mała rozpiętość kierowania sprzyja ściślejszej kontroli, bo kierownik ma mniej osób do nadzoru i może częściej monitorować pracę.
- "ogranicza bezpośrednie oddziaływanie kierownika na pracownika." – przy mniejszej liczbie podwładnych kontakt przełożonego z pracownikiem bywa bardziej bezpośredni; ograniczenia kontaktu częściej kojarzą się z innymi problemami (np. wieloszczeblowym przepływem informacji), ale nie z samą relacją kierownik–podwładny wynikającą z rozpiętości kierowania.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj kontrast: smukła = wiele szczebli + mała rozpiętość (łatwiej o kontrolę i o "stopnie" awansu), a płaska = mało szczebli + duża rozpiętość (mniej poziomów awansu, ale szybsza komunikacja).
