Żeliwo sferoidalne (nodularne) charakteryzuje się tym, że węgiel występuje w postaci grafitu kulkowego, a nie płatkowego. W obrazie metalograficznym grafit kulkowy widoczny jest jako ciemne, w przybliżeniu okrągłe wydzielenia (kule/nodule), zwykle równomiernie rozmieszczone w osnowie.
Określenie perlityczne dotyczy rodzaju osnowy. Osnowa perlityczna ma typowy wygląd mieszaniny ferrytu i cementytu w układzie lamelarnym; w mikroskopie (w zależności od powiększenia i trawienia) daje wrażenie drobnych pasm/lameli i wyraźnie odróżnia się od osnowy ferrytycznej, która jest bardziej jednorodna i "gładka" optycznie.
Dlatego poprawny wybór to mikrofotografia, na której jednocześnie występują:
- ciemne, kuliste cząstki grafitu (cecha żeliwa sferoidalnego),
- tło o wyraźnej, perlitycznej teksturze (cecha osnowy perlitycznej).
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ typowo przedstawiają inną kombinację cech: albo grafit ma kształt płatków (co wskazuje na żeliwo szare), albo osnowa jest głównie ferrytyczna (brak wyraźnego perlitu), albo obraz odpowiada strukturze bez grafitu (np. przewaga węglików w żeliwie białym) lub innej odmianie grafitu (np. wermikularnej). W takich przypadkach nie spełnia się jednocześnie warunek "sferoidalne + perlityczne".
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zidentyfikuj kształt grafitu (kulkowy vs płatkowy), a dopiero potem oceń osnowę (perlityczna vs ferrytyczna). Ta kolejność ogranicza pomyłki wynikające z podobieństw kontrastu na mikrofotografii.
