W spektroskopii UV-Vis analizuje się, jak badana próbka pochłania (absorbuje) promieniowanie o różnych długościach fali. Jeżeli w wyniku pomiaru obserwujesz sygnał absorpcji przy 250 nm, to w najprostszym ujęciu możesz porównać tę wartość z danymi referencyjnymi (np. tabelą długości fal, przy których poszczególne substancje wykazują absorpcję).
W podanej tabeli znajdują się cztery substancje oraz odpowiadające im wartości długości fali w nm. Wiersz dla "Substancji B" wskazuje 250 nm, więc to ona jest najbardziej prawdopodobnym kandydatem, jeśli zakładamy, że obserwowane 250 nm odpowiada charakterystycznej absorpcji tej substancji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Substancja A" ma w tabeli 200 nm, więc nie pasuje do obserwacji 250 nm.
- "Substancja C" ma 300 nm, czyli inną długość fali niż zmierzona.
- "Substancja D" ma 350 nm, również niezgodne z wynikiem.
W praktyce laboratoryjnej warto pamiętać, że sama pojedyncza długość fali bywa niewystarczająca do jednoznacznej identyfikacji (możliwe są nakładania pasm, mieszaniny lub wpływ rozpuszczalnika). Jednak w konstrukcji tego zadania decydujące jest proste dopasowanie liczby z obserwacji do tabeli referencyjnej, co jednoznacznie wskazuje na "Substancję B".
