Trwałość surowców rolniczych podczas transportu i przechowywania zależy głównie od: zawartości wody (aktywności wody), intensywności oddychania, podatności na uszkodzenia mechaniczne oraz tempa rozwoju mikroorganizmów. Im surowiec jest "bardziej suchy" i stabilny, tym zwykle łatwiej utrzymać jego jakość w czasie.
Ziarno zbóż należy do surowców o stosunkowo dużej trwałości, ponieważ po odpowiednim dosuszeniu ma niską wilgotność, a to ogranicza rozwój drobnoustrojów i spowalnia niekorzystne procesy. Dodatkowo ziarno jest mniej wrażliwe na krótkotrwałe wahania temperatury podczas transportu niż produkty świeże o wysokiej zawartości wody.
Bulwy ziemniaków (jako organy spichrzowe) również mogą być przechowywane przez dłuższy czas, o ile zapewni się właściwe warunki (m.in. ochrona przed nadmiernym wychłodzeniem lub przegrzaniem, ograniczenie światła oraz wentylacja). W praktyce gospodarstwa wiejskiego ziemniaki są typowym produktem przechowywanym sezonowo.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej trafne?
- Mleko surowe i miód: miód jest bardzo trwały, ale mleko surowe psuje się szybko i wymaga rygorystycznych warunków chłodniczych oraz higienicznych. Para zawiera więc surowiec wyraźnie nietrwały.
- Pomidory i ogórki: to warzywa o wysokiej zawartości wody, wrażliwe na uszkodzenia i szybciej tracące jakość (więdnięcie, gnicie), zwłaszcza bez właściwego chłodzenia i opakowań.
- Truskawki i maliny: owoce miękkie, bardzo delikatne, łatwo ulegające obiciom i szybkiemu rozwojowi pleśni, dlatego należą do najmniej trwałych w obrocie świeżym.
Na egzaminie warto kierować się zasadą: produkty suche i/lub spichrzowe (po spełnieniu podstawowych warunków) są zwykle trwalsze niż produkty miękkie, soczyste i łatwo ulegające uszkodzeniom.
