W produkcji mieszanek pełnoporcjowych dla trzody chlewnej kluczowe jest bezpieczeństwo pasz oraz stabilna jakość surowców. Surowiec, dla którego minął termin przydatności, traktuje się jako materiał o niepewnej jakości: może mieć obniżoną wartość pokarmową, zjełczałe tłuszcze, rozwiniętą mikroflorę niepożądaną lub zanieczyszczenia (np. pleśnie i ich metabolity). Nawet jeśli "wygląda" dobrze, nie daje to pewności bezpieczeństwa.
Dlatego właściwe działanie to wycofanie z użycia i przekazanie do utylizacji/unieszkodliwienia w sposób zgodny z zasadami obowiązującymi w gospodarstwie i wymaganiami dla odpadów lub materiałów ubocznych. Taki wybór minimalizuje ryzyko problemów zdrowotnych w stadzie (biegunki, spadek przyrostów, pogorszenie wykorzystania paszy, a w skrajnych przypadkach zatrucia) oraz ogranicza ryzyko wtórnego skażenia magazynów.
Pozostałe propozycje są ryzykowne:
- "wysypać na kompostownik" – kompostowanie nie jest uniwersalną metodą dla wszystkich materiałów paszowych; dodatkowo może powodować uciążliwości i nie rozwiązuje problemu, jeśli materiał jest skażony lub wymaga kontrolowanego unieszkodliwienia.
- "użyć przy sporządzaniu kiszonki" – kiszenie nie służy "ratowaniu" surowca po terminie; wprowadzenie materiału złej jakości może pogorszyć fermentację i jakość kiszonki oraz przenieść ryzyko na cały pryzmę/silos.
- "przeznaczyć do skarmiania bydła" – zmiana gatunku nie usuwa ryzyka; pasza niebezpieczna lub niepewna dla trzody nie staje się automatycznie bezpieczna dla przeżuwaczy.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: po terminie przydatności → nie skarmiać i nie przerabiać → bezpiecznie wycofać i przekazać do unieszkodliwienia.
