W sygnalizacji abonenckiej spotyka się dwie klasyczne metody wybierania numeru: impulsową (starszą) oraz tonową (DTMF).
Wybieranie impulsowe (tzw. tarczowe) koduje każdą cyfrę jako liczbę kolejnych impulsów, czyli krótkich, powtarzalnych zmian stanu pętli abonenckiej (w praktyce: przerywanie prądu w linii). Charakterystyczną cechą jest to, że cyfra nie jest "dźwiękiem", tylko serią impulsów, a liczba tych impulsów odpowiada wybieranej cyfrze.
W odpowiedzi "liczby impulsów o czasie trwania 50 ms z częstotliwością 10 Hz odpowiadającej wybieranej cyfrze" kluczowe są dwie informacje:
- cyfra = liczba impulsów (to istota wybierania impulsowego),
- typowa szybkość impulsowania jest rzędu 10 Hz, czyli około 10 impulsów na sekundę.
Odpowiedzi zawierające opis dwóch tonów odnoszą się do DTMF, gdzie każda cyfra jest kodowana parą częstotliwości: jedną z grupy niższej i jedną z grupy wyższej. To inny mechanizm niż impulsy w pętli abonenckiej, więc takie odpowiedzi nie pasują do "wyboru impulsowego".
Odpowiedź z 1 Hz jest myląca, bo oznaczałaby wybieranie z prędkością 1 impuls/s, a więc skrajnie wolne i niezgodne z typową praktyką tej metody. W zadaniach egzaminacyjnych właśnie parametr rzędu 10 Hz jest standardowym wyróżnikiem.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści widzisz "dwa tony" lub "dwie częstotliwości", myśl DTMF; jeśli widzisz "liczba impulsów", myśl wybieranie impulsowe.
