Czujnik zbliżeniowy indukcyjny jest elementem automatyki służącym do bezstykowej detekcji obecności obiektów (w praktyce przede wszystkim metali). Działa w oparciu o wytwarzanie pola elektromagnetycznego oraz zmianę jego parametrów w pobliżu przedmiotu przewodzącego. Z tego powodu w dokumentacji technicznej i na schematach elektrycznych powinien być oznaczany odrębnym, znormalizowanym symbolem, aby wykonawca montażu i osoba uruchamiająca układ mogły poprawnie dobrać zasilanie, wejście sterownika oraz sposób ekranowania i montażu.
W zadaniu należy rozpoznać symbol przypisany czujnikowi indukcyjnemu. To kompetencja praktyczna: na etapie montażu i serwisu często identyfikuje się typ czujnika nie po opisie tekstowym, lecz po oznaczeniu na schemacie. Właściwy wybór jest istotny, bo różne technologie czujników mają inne ograniczenia: indukcyjne wykrywają metale, pojemnościowe mogą reagować na materiały niemetaliczne, a fotoelektryczne wymagają drogi optycznej i mogą być wrażliwe na zabrudzenia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi mogą być błędne?
- Jeżeli wskazany znak odpowiada czujnikowi pojemnościowemu, to będzie sugerował detekcję także tworzyw, cieczy czy materiałów sypkich – nie jest to symbol czujnika indukcyjnego.
- Jeżeli znak odpowiada czujnikowi fotoelektrycznemu, zwykle wiąże się z zasadą działania opartą o nadajnik/odbiornik światła; to inna technologia niż indukcja.
- Jeżeli znak odpowiada łącznikowi krańcowemu lub innemu elementowi stykowemu, to przeczy warunkowi "zbliżeniowy" (bezkontaktowy) i nie pasuje do czujnika indukcyjnego.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi zatrzymaj się na słowie "indukcyjny" i porównaj cechy symbolu z tym, co pamiętasz z dokumentacji maszyn (czujniki indukcyjne są w praktyce bardzo częste na wejściach PLC). Jeśli na rysunku są różne czujniki, szukaj takiego znaku, który jednoznacznie kojarzy się z technologią indukcyjną, a nie z optyką czy pojemnością.
