W schemacie blokowym instrukcja warunkowa jest przedstawiana jako symbol decyzji (najczęściej romb). Jego rola jest inna niż symbolu procesu: nie opisuje "wykonaj operację", tylko "sprawdź warunek i wybierz dalszą ścieżkę".
Z tego powodu symbol decyzji ma:
- jedno wejście – strumień sterowania (przebieg algorytmu) dochodzi do punktu, w którym warunek ma zostać oceniony,
- dwa wyjścia – reprezentują dwa możliwe wyniki oceny warunku, typowo opisywane jako "tak/nie", "prawda/fałsz", "spełniony/niespełniony".
Odpowiedź "jedno wejście i dwa wyjścia" jest więc zgodna z ideą rozgałęzienia: z jednego miejsca w algorytmie można przejść do jednej z dwóch kolejnych części.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do funkcji decyzji:
- "tylko wejście" sugerowałoby element, który niczego nie przekazuje dalej, co nie ma sensu w przepływie sterowania.
- "tylko wyjście" pomija fakt, że decyzja musi zostać osiągnięta z poprzedniego kroku, więc wejście jest konieczne.
- "jedno wejście i jedno wyjście" odpowiada raczej elementom liniowym (np. procesowi), gdzie nie występuje wybór ścieżki.
W praktyce (także w projektowaniu aplikacji internetowych) odpowiada to konstrukcji if/else: najpierw program dochodzi do miejsca sprawdzenia warunku, a potem wykonuje jedną z dwóch gałęzi logiki.