System SS7 (Signaling System No. 7) jest klasycznym rozwiązaniem telekomunikacyjnym służącym do realizacji sygnalizacji kanałem wspólnym (common channel signaling). Oznacza to, że informacje niezbędne do zestawiania, utrzymania i zwalniania połączeń (oraz inne informacje sterujące usługami) są przesyłane w wydzielonej sieci/kanale sygnalizacyjnym, a nie "w tym samym torze", którym biegnie rozmowa.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że SS7 jest przeznaczony do sygnalizacji międzycentralowej we wspólnym kanale i kojarzony jest przede wszystkim z sieciami cyfrowymi (PSTN/ISDN oraz rozwiązania operatorskie oparte o cyfrową transmisję). W praktyce SS7 stanowił fundament sygnalizacji w rdzeniu sieci telefonicznej: umożliwiał efektywne sterowanie ruchem, realizację usług dodatkowych oraz lepszą skalowalność niż sygnalizacja w torze rozmównym.
Odpowiedzi odwołujące się do sygnalizacji abonenckiej są niepoprawne, ponieważ dotyczą mechanizmów na styku abonent–centrala. Sygnalizacja impulsowa i tonowa kojarzą się z metodami wybierania numeru i sygnałami w tradycyjnej telefonii, ale nie opisują sieciowej sygnalizacji między centralami w modelu SS7.
Również wariant wskazujący na "sieć analogową" jest mylący: SS7 jest rozwiązaniem projektowanym jako sygnalizacja kanałem wspólnym w środowisku sieciowym, które w praktyce było rozwijane dla infrastruktury cyfrowej. Na egzaminie warto zapamiętać klucz: SS7 = między centralami + wspólny kanał sygnalizacyjny. To pozwala odróżnić go od metod typowo abonenckich.
- Najczęstsza pułapka: utożsamienie SS7 z wybieraniem numeru przez abonenta.
- Wskazówka: jeśli w odpowiedzi pojawia się "wspólny kanał", to kieruje to w stronę sygnalizacji sieciowej, nie abonenckiej.
