KWALIFIKACJA LES1 - STYCZEŃ 2019

W praktyce leśnej szerokość szlaku zrywkowego dobiera się tak, aby maszyna mogła poruszać się bezpiecznie i płynnie, także przy nierównościach terenu, koleinach, łukach oraz podczas pracy z ładunkiem (zrywanym drewnem). Dlatego nie porównuje się jedynie "na styk" do szerokości skiddera, lecz przyjmuje się nadwyżkę (zapas) ponad szerokość maszyny.

Wskazany zapas 2÷2,5 m odpowiada typowemu wymaganiu, które zapewnia:

• miejsce na odchylenia toru jazdy i korekty kierunku,
• bezpieczny prześwit przy przejeździe w pobliżu drzew i przeszkód,
• mniejszą liczbę ocierań, zahaczeń i uszkodzeń pni,
• większą stabilność pracy operatora (mniej "wymuszonych" manewrów).

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

• 0÷0,5 m – zapas praktycznie symboliczny. Przy realnych warunkach terenowych i pracy w lesie taki margines zwykle nie zabezpiecza przed kontaktem z przeszkodami i zwiększa ryzyko szkód oraz wypadku.
• 1÷1,5 m – może wydawać się rozsądny intuicyjnie, ale często jest niewystarczający do komfortowych manewrów i utrzymania prześwitu przy łukach lub przejazdach z ładunkiem.
• 3÷3,5 m – nadmierny zapas. Taki wybór bywa skutkiem myślenia "im szerzej, tym lepiej", ale w gospodarce leśnej zbyt szeroki szlak to większa ingerencja w drzewostan i podłoże oraz niepotrzebny koszt przygotowania.

Wskazówka egzaminacyjna: w tego typu pytaniach zwracaj uwagę, że chodzi o "ile większa od szerokości maszyny", czyli o dodatkowy margines, a nie o całkowitą szerokość szlaku.