W pomiarach sytuacyjnych punktu kontrolowanego dobór i rozpoznanie metody opiera się na tym, jakie wielkości zostały wykorzystane do wyznaczenia położenia punktu oraz jak wygląda konstrukcja geometryczna na szkicu.
"Przecięć kierunków" dotyczy sytuacji, gdy punkt jest wyznaczany jako przecięcie linii kierunkowych (linii celowych) poprowadzonych z dwóch (lub więcej) stanowisk o znanym położeniu. Na schemacie typowo widać co najmniej dwie proste (kierunki) wychodzące z punktów nawiązania/stacji i przecinające się w punkcie kontrolowanym. Kluczowe jest to, że "danymi" są kierunki, a nie długości.
Odpowiedź "wcięć liniowych" jest niepoprawna, gdyż wcięcie liniowe wymaga wykorzystania odległości (np. dwóch zmierzonych długości do punktu z dwóch punktów nawiązania), co na szkicu zwykle objawia się odcinkami/łukami opisującymi długości, a nie samymi liniami kierunków.
Odpowiedź "wcięć kątowych" nie pasuje, jeśli na szkicu nie przedstawiono konstrukcji opartej o kąty mierzone w punktach nawiązania (np. kąty między kierunkami do punktów). W praktyce wcięcie kątowe rozpoznaje się po zaznaczeniach kątów i odniesieniu do dwóch znanych punktów.
Odpowiedź "stanowiska swobodnego" dotyczy wyznaczania położenia stanowiska instrumentu na podstawie pomiarów do kilku punktów o znanych współrzędnych. To inny cel metody: nie wyznacza się bezpośrednio punktu jako przecięcia kierunków, tylko oblicza pozycję stanowiska, a dopiero potem mierzy szczegóły. Jeśli szkic pokazuje przecięcie linii celowych w punkcie kontrolowanym, nie jest to stanowisko swobodne.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy na szkicu "dane" to kierunki, odległości czy kąty. Dopiero potem dopasuj nazwę metody.
