Integrowana ochrona roślin (IPM) opiera się na hierarchii działań: najpierw zapobieganie i ograniczanie presji szkodników, potem metody niechemiczne, a dopiero na końcu chemiczne środki ochrony roślin.
"Pestycydy" są najmniej zgodne z zasadami IPM, ponieważ w IPM nie stanowią metody pierwszego wyboru. Zabiegi chemiczne mogą być uzasadnione, ale zwykle dopiero wtedy, gdy:
- wykonano monitoring i ocenę zagrożenia,
- inne metody (mechaniczne, biologiczne, agrotechniczne) nie wystarczają,
- dobiera się rozwiązania możliwie selektywne i o najmniejszym ryzyku dla środowiska.
Pestycydy mogą ograniczać także organizmy pożyteczne (np. naturalnych wrogów szkodników), co osłabia długofalową stabilność ochrony. Mogą też sprzyjać narastaniu odporności u szkodników, jeśli są stosowane rutynowo.
Pozostałe metody są z reguły bardziej zgodne z IPM:
- "Mechaniczne usuwanie" to typowa metoda niechemiczna (np. ręczne zbieranie, usuwanie porażonych części roślin), często zalecana na wczesnym etapie ochrony.
- "Kontrola biologiczna" oznacza wykorzystanie organizmów pożytecznych lub ich oddziaływań do ograniczania liczebności szkodników; to kluczowy filar IPM.
- "Drapieżniki naturalne" to przykład kontroli biologicznej (np. drapieżne roztocza, biedronkowate), a więc metoda zwykle preferowana przed chemią.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: w IPM chemia jest "ostatnim krokiem", a nie "pierwszym narzędziem". Jeśli pytanie dotyczy "najmniej zgodnej" metody, najczęściej będzie to metoda chemiczna.
