Szlifowanie młotków fortepianowych ma na celu przywrócenie prawidłowego kształtu powierzchni filcu w miejscu kontaktu ze struną oraz usunięcie śladów zużycia (np. rowków). Dobór ziarnistości papieru ściernego wpływa na tempo zdejmowania materiału i na to, jakie ślady obróbki pozostaną na filcu.
Odpowiedź "P 80" jest właściwa jako typowa gradacja używana do wstępnego, kontrolowanego szlifowania młotków: pozwala stosunkowo sprawnie wyrównać powierzchnię, a jednocześnie nie jest tak agresywna jak grubsze ziarno, które łatwiej powoduje nadmierne zdejmowanie filcu lub tworzenie płaszczyzn.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne w tym ujęciu:
- "P 60" to grubsze ziarno, zwykle bardziej "zdzierające". Przy delikatnym materiale, jak filc młotkowy, zwiększa ryzyko zbyt szybkiego ubytku, powstania niepożądanych krawędzi i konieczności dodatkowego wyrównywania.
- "P 100" jest drobniejsze – częściej pasuje do łagodniejszego wyrównania lub etapu po wstępnym kształtowaniu, gdy zależy na mniejszych śladach po szlifowaniu. Może być za wolne, gdy trzeba usunąć wyraźniejsze zużycie.
- "P 120" jest jeszcze drobniejsze i typowo kojarzy się z wykończeniem, a nie z podstawowym kształtowaniem. Przy mocniej zużytych młotkach może nie dać oczekiwanej skuteczności na etapie wstępnym.
W praktyce warsztatowej często stosuje się podejście etapowe: dobór gradacji zależy od stanu młotków i celu (odświeżenie, korekta kształtu, przygotowanie do dalszej intonacji). Na egzaminie kluczowe jest rozpoznanie, że P 80 jest typową, bezpieczną gradacją do zasadniczego szlifowania, a drobniejsze gradacje częściej służą do wykończenia.
