Wymagania "6 klasa dokładności" oraz "Ra = 0,32 µm" wskazują na potrzebę obróbki wykańczającej, czyli takiej, która po operacji zgrubnej (najczęściej wierceniu) usuwa niewielki naddatek i stabilnie poprawia zarówno wymiar, jak i jakość powierzchni otworu.
Rozwiercanie spełnia te warunki: wykonuje się je rozwiertakiem (narzędzie wieloostrzowe), który prowadzi się w już wykonanym otworze wstępnym. Dzięki temu można uzyskać wysoką dokładność wymiarową (często w zakresie IT6–IT8) oraz niską chropowatość. Dla otworu przelotowego Ø10 jest to klasyczne, egzaminacyjne rozwiązanie: wiercenie wstępne + rozwiercanie do wymiaru docelowego.
Pozostałe operacje są mniej właściwe w tym kontekście:
- Powiercanie (counterboring) jest kojarzone głównie z obróbką części otworu, np. wykonaniem pogłębienia/cylindrycznego gniazda pod łeb śruby albo poprawą fragmentu wylotu. Nie jest typową metodą uzyskiwania IT6 i Ra=0,32 µm na całej długości otworu przelotowego.
- Wytaczanie bywa bardzo dokładne, ale jest charakterystyczne dla obróbki na wytaczarkach/tokarkach i częściej stosuje się je do większych średnic lub gdy trzeba skorygować położenie osi, współosiowość czy kształt. W praktyce warsztatowej dla Ø10 i wymagania IT6+Ra 0,32 bardziej standardowe jest rozwiercanie.
- Frezowanie jest podstawową metodą obróbki powierzchni zewnętrznych i kształtowych; otwory można frezować (np. interpolacją), ale nie jest to typowa operacja wykańczająca mały otwór Ø10 pod taką klasę dokładności i chropowatość w ujęciu podstaw egzaminacyjnych.
Wniosek: jeśli celem jest uzyskanie jednocześnie wysokiej dokładności (IT6) i bardzo małej chropowatości (Ra=0,32 µm) w otworze przelotowym Ø10, najbardziej właściwą, standardową operacją wykańczającą jest rozwiercanie.
