Zabieg opisany w pytaniu polega na sztucznym zasiedleniu świeżych powierzchni pniaków (po czyszczeniach i trzebieżach) zawiesiną zarodników grzyba konkurencyjnego. Sens takiej biokontroli jest prosty: świeże drewno na pniaku to "otwarte wrota" dla mikroorganizmów. Jeśli szybciej pojawi się organizm niegroźny lub mniej szkodliwy, który konkuruje o przestrzeń i pokarm, to patogen ma mniejszą szansę na skuteczne zakażenie.
W warunkach leśnych głównym celem ochrony pniaków jest ograniczenie patogenów, które infekują przez powierzchnię cięcia i następnie rozwijają się w drewnie oraz w strefie odziomkowej, a ostatecznie oddziałują na korzenie. Dlatego poprawna jest odpowiedź "korzeniowych" – odnosi się do grupy grzybów związanych z chorobami systemu korzeniowego i zgniliznami w dolnej części pnia, których rozprzestrzenianie może być wspierane przez wykonywanie cięć pielęgnacyjnych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisanego mechanizmu?
- "zgorzelowych" – zgorzele kojarzy się najczęściej z zamieraniem siewek/sadzonek lub tkanek przy szyjce korzeniowej. W pytaniu mowa o pniakach powstałych w wyniku trzebieży, czyli o ranach na drewnie drzew w drzewostanie, a nie o typowym problemie szkółkarskim czy wczesnorozwojowym.
- "osutkowych" – osutki dotyczą przede wszystkim igieł (aparatu asymilacyjnego). Zabieg na powierzchni pniaka nie jest typową metodą ograniczania chorób igieł, bo miejsce infekcji i cykl choroby są inne.
- "rdzawnikowych" – rdze to zwykle choroby liści/igieł/pędów o odmiennym przebiegu, często z charakterystycznym zarodnikowaniem na częściach nadziemnych. Inokulacja pniaków grzybem konkurencyjnym nie jest standardowo ukierunkowana na rdze.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się "pniaki po cięciach" i "zakażanie grzybem konkurencyjnym", myśl o patogenach wnikających przez ranę na drewnie i oddziałujących na odziomkową część pnia oraz korzenie, a nie o chorobach igieł.
