W materiałach ściernych (np. papierach, krążkach, włókninach do przygotowania powierzchni pod lakier) ziarno ścierne opisuje się często według jego pochodzenia: naturalne lub sztuczne (syntetyczne).
"Elektrokorund" to nazwa techniczna korundu otrzymywanego przemysłowo (tlenku glinu wytapianego/otrzymywanego w procesach technologicznych), dlatego jest zaliczany do sztucznych ziaren ściernych. W praktyce lakierniczej spotyka się go bardzo często jako "tlenek glinu/korund" na etykietach wyrobów ściernych, ceniony za dobrą trwałość i uniwersalność w szlifowaniu wielu podłoży.
Odpowiedzi "krzemień" i "kwarc" odnoszą się do minerałów naturalnych. Mogą występować jako surowce ścierne, ale w klasycznym podziale nie są ziarnami sztucznymi.
Odpowiedź "diament" bywa myląca, bo diament kojarzy się z bardzo skutecznym ścierniwem. Jednak w tego typu pytaniach egzaminacyjnych zwykle rozróżnia się typowe ziarna syntetyczne stosowane powszechnie w ściernicach/papierach (np. elektrokorund, węglik krzemu) od minerałów naturalnych. Diament jako ziarno ścierne jest używany głównie w zastosowaniach specjalnych i może występować także w wersji naturalnej, co utrudnia przypisanie go jednoznacznie do kategorii "sztuczne" bez dodatkowego doprecyzowania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli widzisz w odpowiedziach "elektro-" lub nazwę związaną z przemysłowym wytapianiem (np. elektrokorund), to często jest to sygnał, że chodzi o materiał wytwarzany technologicznie, a nie minerał wydobywany.
