W standardach dyskowych łatwo pomylić dwa różne parametry: przepustowość interfejsu oraz transfer wewnętrzny (internal data rate). Ultra320 SCSI informuje przede wszystkim o maksymalnej przepustowości magistrali/interfejsu, czyli o tym, ile danych teoretycznie może przenieść łącze między dyskiem a kontrolerem (rzędu 320 MB/s). To jednak nie jest "realna" prędkość samego mechanizmu talerzowego.
Transfer wewnętrzny opisuje szybkość, z jaką dane są odczytywane/zapisywane z powierzchni talerzy do bufora cache w dysku. Ten parametr zależy m.in. od:
- prędkości obrotowej (rpm),
- gęstości zapisu (ile danych mieści się na ścieżce),
- konstrukcji i liczby głowic/platters,
- tego, czy odczyt dotyczy zewnętrznych stref talerza (zwykle szybciej) czy wewnętrznych.
W praktyce transfer wewnętrzny jest zawsze niższy niż przepustowość interfejsu, bo interfejs ma zapewniać zapas, a ograniczeniem bywa mechanika HDD. Dla dysków Ultra320 SCSI 10K rpm wartości maksymalne transferu wewnętrznego rzędu 132 MB/s są typowe, szczególnie jako wartość "maks." osiągana w najlepszych warunkach (np. zewnętrzne strefy talerza przy odczycie sekwencyjnym).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 320 MB/s – to liczba kojarzona z nazwą Ultra320, ale opisuje przepustowość interfejsu, a nie transfer wewnętrzny mechaniki dysku.
- 200 MB/s – nie wynika z charakterystyki podanej w kontekście; dla wskazanych dysków typowa "maks." wartość transferu wewnętrznego jest niższa.
- 320 GB/s – ma niewłaściwą jednostkę (GB/s), nieadekwatną dla HDD tego typu; w dodatku jest to wielkość o kilka rzędów za duża jak na tę klasę urządzeń.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniu pojawia się standard interfejsu (np. Ultra320), najpierw ustal, czy pytanie dotyczy interfejsu/magistrali, czy parametrów samego nośnika. Słowa "transfer wewnętrzny" kierują na wydajność mechaniki, a nie na przepustowość łącza.
