Określenie col legno (wł. "z drewnem") odnosi się do techniki wykonawczej na instrumentach smyczkowych, w której dźwięk wydobywa się drzewcem smyczka, a nie włosiem. W praktyce spotyka się odmiany polegające na uderzaniu drzewcem o struny (efekt bardziej perkusyjny, wyraźne transjenty) oraz na pocieraniu drzewcem po strunach (bardziej szorstka, "sucha" barwa).
Dlatego poprawny opis brzmi: "uderzaniu lub pocieraniu drzewcem smyczka o struny." Jest to definicyjna cecha tej techniki: użycie drewna smyczka jako elementu pobudzającego strunę.
- "szybkim powtarzaniu jednego lub na przemian dwóch dźwięków." – to opis tremola (efekt wynikający z bardzo szybkiej repetycji), a nie użycia drzewca.
- "pocieraniu włosiem smyczka o struny." – to typowa gra smyczkiem arco, czyli standardowa technika smyczkowania, przeciwstawna do col legno.
- "szarpaniu strun palcem." – to pizzicato, gdzie struna jest pobudzana palcem, bez udziału smyczka.
Z punktu widzenia realizacji nagrań rozróżnienie tych technik ma znaczenie brzmieniowe: col legno często daje krótszy, bardziej "klikowy" atak i mniej stabilną wysokość dźwięku niż arco. W nagraniu może to wymagać innego ustawienia mikrofonu (kontrola transientów, szelestów) oraz ostrożności w obróbce dynamiki, by nie uwypuklić niepożądanych stuków.
