Multipleksowanie (zwielokrotnienie) to technika pozwalająca przesyłać kilka strumieni informacji jednym torem transmisyjnym przez podział wspólnego zasobu. Zasobem może być pasmo częstotliwości, czas, długość fali albo kod.
FDM (Frequency Division Multiplexing) polega na tym, że każdy sygnał otrzymuje swój "wycinek" pasma: równolegle istnieje kilka kanałów na różnych częstotliwościach nośnych. Typowy schemat FDM pokazuje kilka sąsiadujących przedziałów w widmie (np. pasma obok siebie), często z odstępami ochronnymi.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- TDM (Time Division Multiplexing) rozdziela medium w czasie: użytkownicy nadają na zmianę w kolejnych szczelinach czasowych. Na rysunkach widać zwykle ramki, sloty i powtarzalny podział osi czasu.
- WDM (Wavelength Division Multiplexing) jest odpowiednikiem FDM dla światłowodu, ale rozróżnienie kanałów realizuje się przez długości fali (kolory światła). Schematy często pokazują kilka "kolorów"/λ łączonych i rozdzielanych multiplekserem optycznym.
- CDM (Code Division Multiplexing) wykorzystuje kody rozpraszające: użytkownicy mogą nadawać jednocześnie w tym samym paśmie, a separacja odbywa się poprzez korelację z właściwym kodem. Na schematach pojawiają się kody, korelatory lub odniesienia do rozpraszania widma.
W zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest sprawdzenie, co jest dzielone: pasmo → FDM, czas → TDM, długość fali → WDM, kod → CDM. To podejście pozwala poprawnie rozpoznać skrót nawet przy uproszczonej grafice.
